Christmas theater
Χοσέ Κούρα, ο καλλίτερος τενόρος του 21ου αιώνα.
Τον Κούρα τον είχα θαυμάσει πριν από πολλά χρόνια και στο Ηρώδειο. Όπου σε κάποια στιγμή πήγε στον τοίχο του αρχαίου ωδείου, και πίσω από μια εκατονταμελή ορχήστρα η φωνή του την κάλυπτε κι έφτανε μέχρι πάνω στα βραχάκια, μελωδική κι αλάνθαστη, σε μια υπέροχη ερμηνεία δεν θυμάμαι ποιας άριας.
Τώρα πια, καθώς έχει μεγαλώσει, κατ΄ ανάγκη προσέχει την φωνή του. Τι θέλω να πω: Στο εξαιρετικό ρεσιτάλ που έδωσε στο Christmas theater όλοι φυσικά θα θέλαμε να τον ακούμε να τραγουδά ακατάπαυστα. Η φωνή του είναι θεϊκή. Η τεχνική του τέλεια. Κι επί πλέον όταν ερμηνεύει κάποιες άριες, δίνει και το συναίσθημα που εκφράζουν αυτές. Τι άλλο θα μπορούσε να κάνει;
Όμως μοίρασε τους ρόλους του. Ερμήνευσε άριες. Τραγούδησε όμως και ντουέτα (μαζί του τραγούδησαν η μέτζο Ε. Βουδουράκη κι η σοπράνο Ε. Κουτσουμπή που ήταν καλές). Και για να ηρεμεί κάπως η φωνή του διεύθυνε και την ορχήστρα σε ιντερμέδια από τις όπερες που είχε ερμηνεύσει τα αποσπάσματα, για να την ξεκουράζει.
Οκ. Δεν ξέρουμε αν εκείνος ήταν που είχε ετοιμάσει την ορχήστρα σε αυτά τα ιντερμέδια ή ο μαέστρος της. Σίγουρα όμως έδωσε και τις δικές του πινελιές στην εκτέλεση. Να θυμίσουμε πως ο Κούρα είναι και μαέστρος (όπως κι ο Πλάθιντο Ντομίνγκο που βαδίζει στα χνάρια του σε όλα (τρόπο ερμηνείας, διεύθυνση ορχήστρας, έχει ερμηνεύσει Σαμσόν και Δαλιδά του Saint-Sans με την Όλγα Μποροντίνα όπως κι ο Ντομίνγκο, κλπ). Και μόνο με κείνον συγκρίνεται- να σημειώσω πως από τους 3 τενόρους καλύτερο θεωρώ τον Ντομίνγκο) .
Τραγούδησε δημοφιλή αλλά και λιγότερο γνωστά αποσπάσματα. Τραγούδησε από «Παλιάτσους», από Καβαλερία Ρουστικάνα, τραγούδησε όμως και την δημοφιλέστατη τραγική άρια E lucevan le stelle από την Τόσκα (στην οποία παλιότερα ο Ντομίνγκο είχε διευθύνει την ορχήστρα ενώ ερμήνευε ο Παβαρότι). Και στο ανκόρ μας σημείωσε πως όπως ο Σινατρα έλεγε πως ότι και να είχε τραγουδήσει, όσο τέλεια και να είχε τραγουδήσει, οι θαυμαστές του δεν τον άφηναν να φύγει αν δεν τραγουδούσε το New York, New York, έτσι και με εκείνον δεν τον αφήνουν αν δεν τραγουδήσει Nessun Dorma από Turandot. Και τραγούδησε!
Η άνεση του στη σκηνή και στο τραγούδι, όσο δύσκολο κι αν ήταν αυτό που ερμήνευε, ήταν χαρακτηριστική και το χιούμορ του κι η επικοινωνία με το κοινό του ήταν χαρακτηριστικότατη. Ο Κούρα είναι μοναδικός κι ήμουν τυχερός που τον άκουσα μια ακόμη φορά ζωντανά.