Θέατρο Ακροπόλ

"Ρένα",  βασισμένο στο βιβλίο του  Αυγ. Κορτώ

Ο Αύγουστος Κορτώ, όπως είναι το εμπορικό του (γιατί έμπορος κειμένων είναι) όνομα, ο Πέτρος Χατζόπουλος κοινώς, είναι υπερεκτιμημένος κατά τη δική μας εκτίμηση. Είναι απλά δημιούργημα μάρκετινγκ και συνταγών. Η επέμβαση του μάρκετινγκ υπάρχει ήδη από το ξεκίνημα του, που επιλέγει γαλλόφωνο όνομα κι έτσι εκμεταλλεύεται την ελληνική ξενομανία κι επαρχιωτισμό. Κορτώ (Corteau όπως λέμε Cocteau (Jean Cocteau, Ζαν Κοκτώ) κάτι θετικό δηλαδή να θυμίζει υποσυνείδητα)… Στην αρχή το μάρκετινγκ των ΜΜΕ και των συνεντεύξεων. Στην συνέχεια, κάποια χρόνια αργότερα, εκμεταλλεύεται κα

τά κόρον το facebook. Καθημερινά 2-3 αναρτήσεις, δημιουργία πολυπληθούς προφίλ και σελίδας, πλήθος λάικ απροσδιορίστου προέλευσης - Τατσόπουλος και Χειμωνάς δεν συγκεντρώνουν ούτε τα μισά λάικς στα ποστ τους. Στη συνέχεια όταν τα πρώτα βιβλία ολοκληρώνουν τον κύκλο τους τα προσφέρει δωρεάν να τα κατεβάσεις-τι καλός που είναι! Τα κείμενα του ακολουθούν συνταγές. Εύληπτη κοφτή γραφή με μικρές συχνά προτάσεις, ευφυολογήματα, πρόκληση με μέτρο, συνταγές, «προοδευτικότητα». Και φυσικά προσιτός σε συνεντεύξεις απ’ όλους, για όλα (σχεδόν). Κι η επιτυχία δεν αργεί και τα έργα του μεταφέρονται εύκολα σε θεατρικές διασκευές. Για μας μόνο το Βιβλίο της Κατερίνας είναι ότι αξίζει σε όσα έχει εκδώσει.

Αυτό λοιπόν το κείμενο, που βασίζεται και η παράσταση, το Ρένα, είναι ότι πιο κλισέ με εμπορικές συνταγές μπορεί να γίνει: Βάζουμε μπόλικη ιστορία για να έχουμε κάποιο σημείο αναφοράς όλοι. Από παλιότερα γεγονότα για να πιάσει τις μνήμες μας από τους γονιούς μας, αλλά και το μεγαλύτερο ηλικιακά κοινό, μέχρι τα πιο σύγχρονα γεγονότα για το νεότερο κοινό. Η κεντρική ηρωίδα είναι κάτι συμπαθές αλλά από το περιθώριο για να συγκινήσει.  Μιλά ωμά, ένδειξη της αλήθειας της, αλλά και για να γαργαλίσει κάποιους ευεπίφορους σε τέτοια. Κι αφού το gay pride είναι της μοδός κι αγγίζει και τον συγγραφέα, βαλε λίγο κι από αυτό. Ναι μεν πόρνη αλλά δεν θα την παρουσιάσουμε χυδαία-οπότε να κι ο μεγάλος νταλγκάς, ο Μάρκος της, να κι αργότερα ο διανοούμενος έρωτας που θα την ανεβάσει.

Να μη μακρηγορούμε. Πρώτο, σημαντικότατο πρόβλημα στο έργο, είναι το κείμενό του, το α και το ω δηλαδή ενός θεατρικού.

Αλλά εδώ προσοχή!!! Μην κοιτάτε τι λέω εγώ που έχω δει και 5 παραστάσεις. Το έργο είναι τίγκα πιασιάρικο για τον πολύ κόσμο. Εμπορικότατο. Συγκινητικότατο για τα press victims. Εμπορικό για την κάθε Τζούλια. Ή για άτομα του δήθεν, της κορεκτίλας, της έτοιμης ρετσέτας για όσους διαφωνούν με τις ιδέες μας.

Την δεκαετία όμως του ‘60, της αμφισβήτησης και των εξεγέρσεων,  του Μάη, της Ροκ και του Άκου ανθρωπάκο του Βίλχ. Ράιχ το έργο θα πήγαινε άπατο και τα βιβλία του Πέτρου απλά ή δεν θα εκδίδονταν ή θα ήταν ιδιωτικές εκδόσεις.

Τώρα! Οι ερμηνείες; Η Μανέ στέκεται αν και χρησιμοποιεί κι εκείνη συνταγές, οι υπόλοιποι μέτριοι και κάτω. Η σκηνοθεσία; αυτό που λέμε απλή διεκπεραίωση.

Αλλά μη μου δίνετε σημασία. Το έργο εμπορικότατο είναι και θα σκίσει (και στη φετινή του πρεμιέρα άλλωστε καταχειροκροτήθηκε) όπως έσκιζαν πχ. κάποτε (την δεκαετία του ’80) κι οι βιντεοκασέτες του Στ. Ψάλτη.