Μέγαρο Μουσικής

The thread

Μουσική: Βαγγέλης Παπαθανασίου, Χορογραφία: Ρ. Μάλιφαντ

Ο Παπαθανασίου έγραψε εξαιρετική μουσική χρησιμοποιώντας δημοτικά μοτίβα (αυτήν την φορά δεν ερμηνεύτηκαν καθ’ ολοκληρία στα συνθις αλλά και με φυσικά όργανα) δεν περιμέναμε άλλωστε και τίποτε λιγότερο από τον Βαγγέλη.
Ο Μαλιφαντ έκανε εξαιρετικές χορογραφίες που δεν ξέρουμε αν προήλθαν από δική του μελέτη πάνω στους ελληνικούς χορούς ή αν τον βοήθησαν κι εξαιρετικοί  Έλληνες  μελετητές πχ ο Λιάβας ή κάποιος άλλος. Φυσικά δεν τις άφησε στο φολκλόρ αν και κάποια αποσπάσματα χορεύτηκαν απόλυτα παραδοσιακά όπως πχ ένας πεντοζάλης. Αλλά βέβαια χρησιμοποίησε κι άλλα στοιχεία. Για παράδειγμα η γεωμετρία και η συμμετρία –που κατ’ εξοχήν (και πρώτος) χρήστης τους ήταν ο Μπαλανσέν- χρησιμοποιήθηκαν αφειδώς με έξοχα αποτελέσματα (ένας άλλος χορογράφος που κάνει συστηματικά χρήση είναι ο Γκαλοτά). Η κίνηση υπήρχαν στιγμές που μας θύμιζαν την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών της Αθήνας με το συνεχές που δεν έδινε την αίσθηση του βηματισμού αλλά την αίσθηση της κύλισης των χορευτών. Υπήρχαν όμως και σύγχρονα στοιχεία ιδίως στα σόλο. Υπήρξε απόσπασμα που χορεύτηκε χωρίς μουσική κι ο χορευτής υπάκουε στον εσωτερικό ρυθμό.

Τα κουστούμια της Μ. Κατράντζου με στοιχεία παραδοσιακά αλλά και αρχαιοελληνικά (Κυκλάδες, μινωικά) αλλά σε σύγχρονες φόρμες ήταν πανέμορφα κι αρμονικά με το σύνολο της παράστασης.

Ο φωτισμός επίσης του Michael Hulls πρέπει επίσης να μνημονευτεί καθώς έδινε τρισδιάστατες εντυπώσεις, είχες την αίσθηση πως χόρευαν σε διαφορετικά επίπεδα οι χορευτές κι ας ήταν πάνω στην ίδια σκηνή.
Οι Έλληνες χορευτές (πολύ καλή η επιλογή τους)-απόλυτα πειθαρχημένοι κι εναρμονισμένοι δεν ξέφευγαν στιγμή και τους απολάμβανες.

Η έμπνευση της παράστασης ανήκει στην Γεωργία Ηλιοπούλου που το αποτέλεσμα την δικαιώνει απόλυτα.

Μια παράσταση που αξίζει πραγματικά να δείτε!